Preek week 22a

Preek v.d. week 22a

 

 

deze week 2 preken dit i.v.m. Pinksteren 

deze preek gaat over Pinkster.
  

De Geest van Christus werkt aan een grote oogst. 

Laten wij lezen:
 

Handelingen 2 in zijn geheel.

 

het begint zo:
 

1 Op de Pinksterdag waren zij allemaal bij elkaar gekomen.
 

2 In eens kwam er uit de hemel een geluid, alsof er een storm opstak. Het was in het hele huis te horen.
 

3 Zij zagen iets wat op vuur leek; vlammen die zich boven ieder van hen verspreidden.
 

klinkt als het begin van een spannend boek, maar het was meer veel meer.
 

De Geest van Christus werkt aan een grote oogst
 

1. groots
2. veelbelovend

 
Pinksteren is het feest van de oogst.
 

Jezus Christus heeft gewerkt. Zoals een boer die het land bewerkt en zaait.
Christus heeft het werk gedaan van zichzelf opofferen. Hij heeft zich laten doden aan het kruis.
Hij heeft alles gedaan wat God zijn Vader van hem vroeg.
Daarna is hij naar de hemel gegaan en met Pinksteren stuurt hij zijn heilige Geest om de oogst van al zijn werk binnen te halen.
Wat heeft zijn lijden en sterven hem opgeleverd? Wat is het resultaat?
De oogst, dat zijn mensen die in Christus geloven en via hem weer bij God komen.
Een nieuw volk voor God.
 

Dat begon op de Pinksterdag.
Vanaf dat moment ging de Geest van Christus de wereld door om mensen bij God te brengen. Zo begon de oogst van het werk van Christus.
Dat gaat nog steeds door.
Denk maar aan de Evangelisatie die wij doen via het straatwerk maar ook via onze websites:
 

www.gospel-over-nederland.nl
www.thuiskomst.hyves.nl 
 

Dat u dit leest, is ook een stuk oogst van de Geest van Pinksteren.
De Kerk-zijn, uw christen-zijn, het is allemaal het vervolg van wat toen begon.
 

Vandaag lezen we nog eens over dat begin.
Waarom lezen we dat? Om vanuit dat begin weer te leren hoe hij de Geest nù werkt.
Wat zegt dat eerste begin, die eerste Pinksterdag, over ons vandaag?
 

Het eerste dat me opviel, is dat Christus het zo groots aanpakt.
Het eerste Pinksterfeest is nogal een gebeurtenis.
Vergelijk het maar eens met kerst, de geboorte van Jezus.
Hij werd geboren in een dorpje.
Er werd weliswaar gezongen door engelen, maar het was midden in de nacht en niemand hoorde het, behalve een paar herders.
Er kwamen later zelfs wel magiërs uit een ver land, maar ook maar een paar.
En verder: een simpele stal, een gewoon kind in een voederbak.
Begrijp me goed, de geboorte van Gods Zoon als mens was heel bijzonder.
Maar God maakte er op dat moment geen grootse happening van.
 

Dat was Pinksteren wel.
Niet in een dorpje, maar in Jeruzalem.
Christus had het nadrukkelijk gezegd. Handelingen 1:4, hij droeg hun op: ga niet weg uit Jeruzalem.
Daar moest het gebeuren. In de hoofdstad, tijdens een feest, dus er zijn veel mensen.
En dan gebeurt er ook echt iets.
Uit de hemel klinkt het geluid als van een hevige windvlaag.
Alsof het begint te stormen. En dat stormgeluid komt uit de hemel en gaat één huis in.
Mensen in de stad horen dat. Vers 6: toen het geluid weerklonk, dromden ze samen.
Alsof er een soort luchtalarm afging.
 

En in dat huis is vuur te zien. Een soort vlammen. En het gaat als een lopend vuurtje over alle mensen.
Niet maar een paar, zoals destijds bij de herders.
Hier zijn er wel honderdtwintig.
Met wind en vuur komt de Geest van Christus.
Al die honderdtwintig mensen worden vol van die Geest.
Op luide toon gaan ze spreken over Gods grote daden.
Ze gaan er blijkbaar meteen mee naar buiten, de straat op.
Iedereen krijgt het te horen. In alle mogelijke talen.

 
Christus pakt het groots aan.
Hij komt niet voorzichtig eens kijken of er iets aan oogst te halen valt.
Hij komt niet met een klein mandje een paar graanhalmen plukken.
Hij komt met een grote combine.
Hij komt groots de oogst binnenhalen.
Hij had het al gezegd: jullie zullen van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde (1:8).
Die grote beweging begint op de Pinksterdag met dat grootse gebeuren.

 


Ik trek daar twee conclusies uit.
 

1-De oogst is zeker.
Christus is heel zeker van zijn zaak.
Je zou kunnen zeggen: bij kerst, de geboorte van Jezus, was het allemaal nog klein.
Want toen moest alles nog gebeuren.
En denk bijvoorbeeld ook aan Getsemane, op de avond voor zijn sterven.
Jezus trok zich helemaal alleen terug, want hij zag vreselijk op tegen wat er nog ging komen.
Maar aan het kruis heeft hij het al uitgeroepen: het is volbracht, al het werk is klaar.
Nu Jezus Christus alles geleden heeft en teruggegaan is naar de hemel, nu kan er niets meer tussen komen.
De oogst is zeker.
Christus zal nu zeker mensen naar zich toe halen en ze bij God zijn Vader brengen.
Daar komt niets meer tussen!
 

Kerk zijn, geloven in Christus, het is geen waagstuk.
Het is geen onzekere belegging, met het bekende ‘resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst’.
De winst is gegarandeerd!
Er is geen enkele twijfel bij Christus. Niets kan de oogst nog tegenhouden.
Op een grootse manier begint hij met de oogst, want hij zál gegarandeerd zijn mensen verzamelen en bij God brengen.
 

Een tweede conclusie: bij de oogst van Christus past het om groot te denken.
Wij denken soms te klein. Over de kerk, over het werk van Christus.
Wat stellen wij nou voor, denk je dan. Onze samenleving zit toch niet te wachten op ons als kerk.
Maar Christus zette zijn kerk centraal in Jeruzalem. Het luchtalarm ging af toen Christus met zijn kerk aan het werk ging.
Iedereen praatte er over.
Je mag leren groot te denken. Zo groots als Christus het aanpakte op de Pinksterdag.
Groot denken, niet van onszelf als kerk, maar van het werk van de Heilige Geest.
En dus ook breed kijken. Breed zien hoe vandaag ook in allerlei werelddelen de kerk van Christus groeit.
Groot denken en veel verwachten, ook van ons kerkzijn vandaag in bijvoorbeeld Nederland
 

2-Daarbij mogen we ons laten bemoedigen door het veelbelovende begin met Pinksteren.
Aan het einde van Handelingen 2 tekent Lucas de resultaten van het begin van de oogst.
Die zien er veelbelovend uit.
Kijk eens naar het aantal mensen dat Lucas noemt.
Alleen al de eerst dag drieduizend Joden die tot geloof in Christus komen.
In één dag van honderdtwintig naar drieduizend.
En het gaat daarna nog door.
Elke dag komen er mensen bij die gered willen worden.
Mensen die tot besef komen dat ze alleen bij Jezus Christus echte redding kunnen krijgen.
In Handelingen 4:4 noemt Lucas al het aantal van vijfduizend.
 

Wat een enorme aantallen.
De oogst van mensen die tot geloof komen is veelbelovend groot.
In 2:47 maakt Lucas duidelijk: dit is niet menselijk te verklaren.
Hier is de Heer zelf aan het werk. Hier zie je Christus bezig, vanuit de hemel, door de Geest die hij op aarde laat werken.
De Heer haalt zelf mensen naar zich toe.
Wat zal dat een bemoediging geweest zijn voor apostelen om met het evangelie van Christus de wereld in te gaan.
Als je verder leest in Handelingen, zie je een olievlek die zich uitbreidt over heel veel landen. Grote aantallen mensen komen tot geloof.
Van de drieduizend van de eerste Pinksterdag gaat het verder naar het symbolische getal uit Openbaring 14, de 144.000.
Van deze eerste oogst gaat het richting de grote oogst als Christus terugkomt.
 

Maar niet alleen het aantal is veelbelovend.
Ook de manier waarop de Geest in die mensen werkt.
Ik heb het al eerder genoemd: bij de oogst sinds Pinksteren gaat het altijd om twee kanten:
hoeveel mensen er tot geloof in Christus komen en hoe die mensen ieder persoonlijk door de Geest steeds meer vernieuwd,
en veranderd worden.
 

De Pinksterdag eindigt met zo’n drieduizend mensen in wie de Heilige Geest zichtbaar werkt.
Leg vers 41 en 42 maar eens naast vers 38.
In vers 38 zegt Petrus: keer u af van uw huidige leven, laat u dopen onder aanroeping van Jezus Christus;
dan zal de heilige Geest u geschonken worden.
In vers 41 staat dat ze dat doen: ze luisteren naar de woorden van Petrus,
ze laten zich dopen (wel drieduizend op één dag) - en krijgen ze de Heilige Geest?
Ja, kijk maar in vers 42. Daar zie je wat er gebeurt als mensen de heilige Geest van Christus krijgen.
 

Ze luisteren trouw naar het evangelie; ze willen Christus meer leren kennen.
Ze willen dat de woorden van Christus in al hun rijkdom in hen wonen, zoals Paulus het later noemt.
Daarbij zullen ze ook veel in hun bijbel, het Oude Testament, gelezen hebben.
Kijk maar hoe Petrus zelf in zijn toespraak bijbelteksten aanhaalt.
 

Ze vormen met elkaar een gemeenschap. Ze delen alles met elkaar. Mensen die elkaar amper kenden.
Maar dat ze samen gegrepen zijn door Christus, dat bindt hen aan elkaar.
Waar de Geest van Christus heerst, daar is geen houding van ‘dit is van mij en daar blijft iedereen van af’.
De oogst van de PinksterGeest is hartelijkheid, meeleven, betrokkenheid op elkaar, opzoeken van elkaar, investeren.
 

Ze breken met elkaar het brood. Ze vieren de maaltijd van de Heer, het avondmaal. Samen gedenken dat hij voor hen stierf. Samen eten van hetzelfde stuk brood. Samen eredienst hebben, gewoon bij elkaar thuis. Want kerken hadden ze niet. Het gebeurde allemaal in gemeentegroepen.
 

En samen bidden. Bidden voor elkaar, voor Gods werk. Bidden om nog meer oogst.
 

Bidden om de komst van Christus.

 Vier typeringen van wat de Geest liet gebeuren in deze mensen.
Dat is veelbelovend: zo mag de kerk van Christus zijn.
Zo heeft Christus het bedoeld.
De start van de oogst laat zien hoe het steeds mag zijn.

Ook vandaag.
Wij mogen van diezelfde Geest van Christus verwachten dat dit ook de oogst in iedere gemeente zal zijn.
Dat deze oogst ook in Nederland zal groeien.
De oogst van trouw zijn in het luisteren naar de bijbel. Elke zondag meedoen in de kerkdiensten.
En samen bijbelluisteren in een kleine groep bijvoorbeeld. Dat is niet iets voor liefhebbers. Dat is Pinksteroogst.
Zouden wij volgend jaar, met Pinksteren 2009, de Heer kunnen danken voor groei in het samen bijbel-luisteren in de gemeentes in Nederland?
En de oogst van samen een gemeenschap vormen.
Misschien dwars tegen je eigen gevoel in je mee laten nemen in samen gemeente zijn.

 
Wat zou het mooi zijn om met Pinksteren 2009 de Heer te kunnen danken voor de groeiende oogst van goed functionerende Gemeentes.

 
Het breken van het brood, het vieren van de redding door Christus. Bij het avondmaal,
maar ook in kerkdiensten zonder avondmaal.
Vieren dat je bij Christus hoort. Dat ook samen vieren, ook in kleinere kringen.
Het leren benoemen dat je blij bent met Christus, blij dat je bij hem hoort.

 
En de oogst van aanhoudend gebed. En de hóuding van afhankelijkheid.
Niet wij als kerk die het allemaal zo goed weten. Maar de groeiende oogst van afhankelijke mensen.

 
Zo begon de kerk van Christus.
Christus stuurde zijn Geest en de oogst begon.
Groots, veelbelovend.
Die Geest werkt vandaag. Wereldwijd en ook in Nederland
Laat hem werken. Laat Christus door zijn Geest werken in u en jou,  Laat je oogsten voor Christus!

 

AMEN