Jeugd week 1 Jeugd week 1

voor de jeugd week 1

 

 

Deze week wil ik het met jullie hebben over vertrouwen:
hier volgt niets meer dan een nadenkertje:
 

Toen de eerste Europeanen in het begin van de 17de eeuw het Himalayagebergte overstaken,
werden velen van hen geveld door een toen nog onbekende ziekte.
In hun aantekeningen beschreven ze symptomen zoals razende hoofdpijn, totale uitputting en plotseling krachtverlies,
die het oversteken van de hoogste bergpassen onmogelijk maakten.
Pas in het begin van deze eeuw ontdekten wetenschappers de oorzaak van deze verschijnselen:
op grote hoogte daalt de hoeveelheid zuurstof in de atmosfeer.
In deze ijle lucht kunnen inspanningen heel zwaar doorwegen of worden ze zelfs levensgevaarlijk. 
 

Survival of the fittest

 
Het mag er hier in onze "Lage landen" dan al wat minder avontuurlijk aan toe gaan,
de hoge toppen die in onze leefwereld aan de einder
verschijnen zijn daarom niet minder spectaculair.
Ook hier moe alles en iedereen de hoogte in.
De productie stijgt alom (de werkloosheid ook).
Sportlui gaan op hoogtestage om nog hoger te scoren.
Wetenschap en techniek zitten in volle klim. Inkomsten, kijkcijfers, prestaties en succes…
Het einde van de klim is nog lang niet in zicht. Wie niet volgt, is gezien. Dus gewoon kwestie van op de hoogte te blijven.
 

De grote leegte
 

Niet dat er op zich iets fout is aan de vooruitgang.
We stellen enkel vast dat op onze (keiharde) weg naar de top steeds meer mensen geveld worden door een onbekende ziekte.
De symptomen zijn vaak beangstigend: onze (innerlijke) vrede wordt aangetast, mensen worden zenuwachtig en kribbig.
De geringste kritiek jaagt ons in het harnas. Bij de minste tegenkanting voelen we ons persoonlijk aangevallen.
Ons tegenoffensief is venijnig, onze woorden scherp. Dit alles doet onze levensvreugde teniet.
We voelen ons leeg en in deze ijle atmosfeer ervaren we leven vaak als last.

 

Gekwetst vertrouwen

 
Wat komen we tekort? Zuurstof wellicht (nog) niet, maar wel iets dat net zo levensnoodzakelijk is.
En dat zou best wel eens het vertrouwen kunnen zijn.
Wanneer ik aan een groep jongeren vraag of je vandaag mensen nog echt kunt vertrouwen, ligt het antwoord echt niet voor de hand.

 
En nu is het vertrouwen juist een onontbeerlijk aspect van ons leven, het is ons als het ware aangeboren.
Het is onvoorstelbaar dat een boreling de borst zou weigeren omdat het zijn moeder niet vertrouwt.
Wanneer een kleuter bovenaan de trap staat en jij staat enkele treden lager klaar om hem op te vangen, zal het kind niet aarzelen om de sprong te wagen.
Tenzij je jammerlijk zou ervaren dat je hem helemaal niet opvangt. Een waanzinnig idee.
Maar wanneer op gelijkaardige wijze het vertrouwen wordt gekwetst in een mens, verdwijnt het zienderogen uit je leven.
Net als zuurstof: levensnoodzakelijk maar uiterst explosief.
 

Weg levensvreugde!
 

Eens het zover komt gaat het leven er helemaal anders uitzien.
Zonder vertrouwen in de ander, plooien we helemaal terug op ‘onszelf’ en loopt elke relatie vast in oppervlakkig contact.
Wanneer dan ook dat ‘zelf’ ons al te veel ontgoochelt, verdwijnt het zelfvertrouwen.
En stilaan ook het vertrouwen in het leven, zodat elk doel, elk toekomstperspectief vervaagt.
De gevolgen zijn gekend: onvrede en moedeloosheid. Probeer het dan maar vol te houden!

 
Toch vaste grond!

 
Hopeloos dus? Nee! Wanneer iemand in het hooggebergte te kampen krijgt met hoogteziekte, volstaat het af te dalen naar lager,
meer zuurstofrijk gebied.
Als het vertrouwen in het leven wegebt en onzekerheid de bovenhand krijgt,
doet men er goed aan (terug) in relatie te treden met de onwankelbare Rots, de Bron van alle zekerheid.
Dit is de betekenis van ‘geloven’: een sprong van vertrouwen wagen, een vertrouwensrelatie aangaan met Hem die nooit teleurstelt.
In God vind je bevrijding van de beklemmende last uit het verleden.
Hij geneest je van je verlammende kwetsuren.
Hij geeft kracht om het zwaartepunt van je leven te verleggen van jezelf naar de Ander en om als een kind opnieuw in overgave aan die Ander te gaan leven.
In Hem ga je de toekomst hoopvol tegemoet, vertrouwend op de kracht van Zijn Geest.
 

Verstikkende rook…
 

Verschroeiend vuur…
 

In een open raam op de verdieping van een brandend huis staat een wanhopig kind te schreeuwen om hulp.
"Spring naar beneden, ik vang je op", roept vader. 
"Maar door die rook kan ik je niet zien!"
"Dat heeft geen belang, ik zie jou; vertrouw me en spring!".

 

 

Amen.!!!!!!!!!!!