(Genesis 4:1-7)

Wie kent het verhaal van Adam en Eva niet.
Soms lijken bekende verhalen ons zo bekend dat wij denken dat ze ons niets meer te vertellen hebben. Het is omdat ik dat niet geloof, dat ik vandaag deze overdenking wil beginnen met het al oude bekende verhaal van Adam en Eva.
Laat mij het verhaal overslaan, we weten allemaal dat Eva eerst in de vrucht beet en daarna Adam. We weten allemaal dat zij verantwoordelijk zijn dat de zonde de wereld is ingekomen.
Wij zouden dat niet gedaan hebben hé! Was het nu echt nodig dat zij in dat groot, fantastisch paradijs nu echt van die ene boom moesten eten. Om eerlijk te zijn, vroeger dacht ik daar soms zo over. Als God zelf je iets verbiedt, 'face to face', dan doe je dat toch niet, zeker niet als je zoveel andere alternatieven hebt! dat doe je toch niet.
Het was toch niet dat zij niets anders hadden, ze hadden een heel paradijs vol, keuze in overvloed.
Moesten zij nu in een park geleefd hebben met alleen maar kastanje bomen, ja dan zou ik het misschien wel begrijpen maar nu, neen ik zou dat niet gedaan hebben.
Maar komt dat nu doordat ik wat slimmer geworden ben of omdat ik wat ouder ben, maar nu durf ik dat niet meer zeggen. Ik zou nu bijna het tegenovergestelde durven zeggen.
Moest ik weten dat ik van alle bomen mocht eten, maar niet van die ene, dan zou ik héél zeker hem gaan zoeken. Zo'n speciale boom zou ik toch wel eens willen zien. Eerst eens van veraf, ah daar die boom, daar is nu toch niets speciaals aan. Moet ik toch eens van wat dichter bij bekijken.

Voel je het, wij mensen houden van uitdaging, we genieten om op het randje te wandelen of ben ik alleen?
Als we dan toch dichter bij die boom zijn gekomen, ja dan kunnen we er net zo goed eens aan voelen. Je mag er toch wel aankomen zeker, je mag er niet van eten, maar aankomen wel. En dan opeens, nu net toevallig valt die vrucht daar toch af zeker. Kan je dat dan laten liggen?
Wij mensen wij houden toch zo om aan de poorten van de hel te spelen.
Vroeger toen ik nog binnen in huis speelden met mijn autootjes, mocht ik in heel het huis spelen maar aub niet in het deurgat, want daar moeten wij passeren.
Weet je nu waar het de beste plaats was om te spelen? Inderdaad in het deurgat.
Ik heb een cruise controle op mijn auto, je weet wel je stelt daar op in hoe hard je wil rijden en dan kan je zonder voeten verder. Dus wanneer je op de autosnelweg rijdt kan je die instellen op de toegelaten snelheid, 120 km/uur, op het knopje drukken en we kunnen zonder voeten verder.
Weet je nu waarop ik moet letten, en ik weet ik ben niet alleen. De wet die laat toe dat je een aantal % harder mag rijden dan het staat aangegeven, om de eventuele mogelijke fouten van je kilometerteller op te vangen.
Op welke snelheid denk je dat we onze cruise controle willen instellen?
Op 132 want 10% van 120 is 12 en 120 + 12 is 132. op de grens van, Oh daar kicken we op.
Neen, we hadden geen haar beter geweest dan Adam en Eva. Zeker niet als er dan nog iemand is die van alles in je oor fluistert.
Ik probeer dit nu een beetje grappig te brengen, maar uiteindelijk is dit dodelijke ernst.
Het gevolg van de zonde was de dood ! Een eeuwige dood. Voor eeuwig gescheiden zijn van God!
Nadat Adam en Eva van het fruit gegeten hadden, beseften zij dat er iets mis was. De bijbel zegt ons dan dat zij 'bemerkten dat zij naakt waren en zij hechten vijgenbladeren aan één om zich te kleedden'.
Al waren zij dan gekleed, toch nog zegt Adam, wanneer God hen komt opzoeken, dat zij naakt zijn.
De reden hiervoor vinden we terug in 1 Samuel 16:7: "Het komt immers niet aan op wat de mens ziet; de mens toch ziet aan wat voor ogen is, maar de Here ziet het hart aan."
God keek dwars door hun éénvoudige manier van kleren heen. Hij kon hun harten zien.
De bijbel vertelt ons dat God hun pogingen om zichzelf te verbeteren negeert. De vijgenbladeren konden dan misschien wel hun naaktheid bedekken, maar hun hart was zondig.
God wilde de mens duidelijk maken dat de mens zelf niets kan doen om de zonde te herstellen. Niet van buiten en ook niet van binnen.
Alleen God is bij machte hen te kleden met wat aanvaardbaar was voor hem. God nam een dier doodde het en … "maakte voor de mens en voor zijn vrouw klederen van vellen en bekleedde hen daarmede". (Vs 21)
Dit was een duidelijke illustratie van het feit dat zonde dood brengt. Adam en Eva hadden nooit daarvoor 'de dood' gezien. Als zij gekeken hebben moet dat een onthutsende ervaring geweest zijn. Om te moeten toekijken hoe het bloed op de grond vloeide, het dier dat voor zijn leven vocht, snakkend naar lucht, de glans die uit het dier zijn ogen verdwijnt wetende dat het einde er aankomt. Hoe het ook mogen gebeurd zijn, God maakte de verschrikkelijke realiteit van dood onmiddellijk verstaanbaar. Dieren stierven om hen te kunnen kleden, om hen te bedekken.
Misschien is dit een nieuwe gedachte voor ons, misschien hebben we er nooit zo bij stil gestaan, maar in heel dit ritueel wordt als het ware voor hen het evangelie uitgelegd. De mens doet zonde en ook al probeert hij zelf om die zonde te bedekken, het is niet genoeg, wij kunnen het niet, wij hebben geen macht over de zonde.
Maar dan hebben wij de barmhartige God. Onschuldig bloed moet sterven om onze zonden te bedekken. Een dier moet sterven, zijn onschuldig bloed moet vloeien.
En als uiterlijk teken geeft God de vellen aan de mens om zich te bedekken.
Daarna lezen we in Genesis 4:1, 2 : "De mens nu had gemeenschap met Eva, zijn vrouw, en zij werd zwanger en baarde Kaïn; en zeide: Ik heb met des heren hulp een man verkregen. Voorts baarde zij zijn broeder Abel; en Abel werd schaapherder, Kaïn landbouwer."
Alle twee, zowel Kaïn als Abel zijn buiten de hof van Eden geboren. Doordat zij kinderen van Adam en Eva waren, waren zij gescheiden van God. Kaïn en Abel moesten ook sterven voor hun zonde.
Maar God had hen lief en in zijn barmhartigheid voorzag hij een weg om te ontsnappen aan het oordeel.
Ten eerste was het belangrijk dat zij geloofde in God.
Kain en Abel moesten vertrouwen en geloven dat wat God zei de waarheid is. Bijvoorbeeld, God had beloofd aan Adam en Eva dat de 'Verlosser' Satans kop zou vermorzelen en hen zou bewaren van de gevolgen van de zonde.
Was dat waar? Was dat mogelijk? Zou God zijn belofte houden? Elk apart, Kaïn en Abel moesten voor zichzelf beslissen of zij nu God geloofde of niet.
Ten tweede gaf God een duidelijk visueel voorbeeld.
God liet zien wat er zou nodig zijn om zonde weg te nemen. Hij laat dit op een zeer duidelijk en radicale manier zien. Misschien voor ons als brave westerlingen, vrij barbaars.
We lezen het niet direct in het verhaal zelf, maar als we de Bijbel een beetje bestuderen dan weten we dat God de opdracht moet gegeven hebben om een dier te nemen, het te doden en het bloed over het altaar te laten vloeien.
Waarom op deze manier?
Welke reden had God toch voor zo'n uitdrukkelijke opdracht?
De Bijbel zegt…
"… en zonder bloedstorting geschiedt er geen vergeving" (hebreeën 9:22)
God zei dat de zondeschuld enkel kon worden betaald, of vergeven door vloeien van onschuldig bloed.
In Leviticus 17:11 lezen we: "Want de ziel van het vlees is in het bloed en Ik heb het u op het altaar gegeven om verzoening over uw zielen te doen, want het bloed bewerkt verzoening door middel van de ziel."
Het gebruik van bloed maakt twee dingen duidelijk.
Ten eerste, normaal moest de mens sterven voor zijn zonde, maar omdat God wist wat in de toekomst ging komen, aanvaarde God als plaatsvervanger, de dood van een onschuldig dier. Een leven voor een leven, de onschuldige stierf voor een schuldige. Het offer toonde dat de wet van zonde en dood waren gehoorzaamd en dat gerechtigheid was vervuld. Kunnen we ons nog de vraag stellen waarom moest er dan precies bloed vloeien. Kon het allemaal niet een beetje minder hard?
Komen we aan ons tweede punt, verzoening. God zei dat het bloed verzoening zou brengen over de zonde. Verzoening, zouden we ook kunnen vertalen als bedekken. Het vloeien van bloed bedekte de zonde van de mens. Zoals God de vellen aan Adam en Eva gegeven had om hun naaktheid te bedekken en waarvoor hij een dier had moeten doodden,- bedekte het bloed op het altaar de zonde van de mensen. De mens zou opnieuw aanvaardbaar zijn bij God. De gebroken relatie wordt opnieuw hersteld. De mens zou nog altijd fysisch sterven maar de eeuwige consequenties zouden niet langer gelden, de eeuwige scheiding van God.
In Matheüs 26:6 bij de instelling van het Avondmaal zegt Jezus dit: "Want dit is het bloed van mijn verbond, dat voor velen vergoten wordt tot vergeving van zonden." In het nieuwe testament lezen we over de vergeving van zonde. Verzoening betekent volgens mij in het oude testament, iets herstellen, een vriendschap herstellen, vrede herstellen, iets goedmaken.
In het N.T. vinden we vergeving of vergiffenis wat het zelfde betekent als kwijtschelding. Dit gaat verder dan bedekking, deze zonde bestaan niet meer. Maar Jezus was dan ook het offer.
Door geloof in God, met de plaatsvervangende dood en door het bloed op het altaar, ontving de mens verzoening van zijn zonde waardoor hij een nieuwe relatie met God ontving.
Terug naar Kaïn en Abel. (Genesis 4:3-4)
"Na verloop van tijd nu bracht Kaïn van de vruchten de aarde aan de Here een offer; ook Abel bracht er een van de eerstelingen zijner schapen, van hun vet;"
Kain en Abel brachten beiden offers aan de Heer. Dit is ook wat God hen gevraagd had om te doen. God wilde dat zij door wat zij deden, lieten zien dat zij vertrouwen hadden in zijn Woord. Maar daar was een probleem.
Desondanks dat zij beiden een offer brachten was er een verschil.
Abel bracht een dier dat gedood kon worden en waarvan het bloed kon vloeien. Dit was goed, zo had God het ook gevraagd om te doen. Maar Kaïn bracht vruchten der aarde, de groenten uit zijn tuin. Groenten kunnen geen bloed laten vloeien.
Kaïn bracht wel een offer, maar een verkeerd offer. Het was eigenlijk zijn versie van de vijgenbladen.
(Genesis 4:4)
"en de Here sloeg acht op Abel zijn offer, maar op Kaïn en zijn offer sloeg Hij geen acht."
God verwierp het offer van Kaïn doordat Kaïn in twee dingen faalde.
Ten eerste zijn daad gaf aan dat hij God niet vertrouwde.
En ten tweede, Kaïn faalde omdat hij de dingen op zijn eigen manier wou doen. Hoe zou God menselijke oplossingen kunnen gebruiken om het met Hem te herstellen? Misschien hebben mensen de beste intenties van de wereld, maar deze blijven onoverkomelijk te kort schieten om de kloof tussen ons en God te herstellen.
Het tegenovergestelde is het verhaal van Abel. Abel offerde wel het soort offer dat God gevraagd had - een onschuldig dier zou sterven en zijn bloed zou vloeien. Abel verdiende om te sterven voor zijn eigen zonden, maar God in zijn barmhartigheid liet het toe dat het dier zijn plaats verving.
Toen Abel het offer voor God plaatste, vertrouwde hij Gods woord - dat een verlosser zou gestuurd worden - dat hem van zijn vreselijk straf zou verlossen.
Het is twijfelachtig of dat Abel wist hoe de verlosser de zonde op zich zou nemen, maar het is duidelijk dat Abel vertrouwde in de oplossing die God voorzag.
(Hebreeën 11:4)
"Door het geloof heeft Abel God een beter offer gebracht dan Kaïn; hierdoor werd van hem getuigd, dat hij rechtvaardig was, daar God getuigenis gaf aan zijn gaven, en hierdoor spreekt hij nog, nadat hij gestorven is."
Omdat Abel God benaderde in geloof, zorgde zijn offer voor verzoening, voor bedekking van zonde.
Wanneer God naar Abel keek, zag God, Abel zijn zonde niet. In God's ogen, was Abel rechtvaardig en perfect en kon hij aanvaard worden in Gods aanwezigheid.
Onwillekeurig moet ik nu terug denken aan de school, waar we met een rood doorschijnend papiertje dat rond een snoepje zit, rode letters konden wegtoveren. Men schreef het woord 'zonde' in het rood op een papier en wanneer men dan door dit papiertje naar dit woord 'zonde' keek, zag men het niet meer. God heeft de zonde bedekt.
Ondanks dat Kaïn helemaal niet blij was met God, stopt de barmhartigheid van God niet.
(Genesis 4:6-7)
"'Waarom ben je boos?' vroeg de Here hem. 'Waarom trek je zo'n kwaad gezicht? Je zou vrolijk kunnen kijken als je maar doet wat goed is. Maar als je weigert te gehoorzamen, moet je oppassen. Want de zonde ligt op de loer, klaar om je leven te vernietigen. Als je wilt, kun je hem echter overwinnen.'"
Op een vriendelijke manier trachtte God duidelijk te maken aan Kaïn dat hij zelf de schuld was van zijn problemen en dat zijn natuurlijke zonden hem zouden vernietigen. Hij maakte duidelijk dat ook hij aanvaard zou worden bij God indien hij dezelfde weg bewandelde zoals zijn broer.
We vinden het antwoord van Kaïn hierop niet terug.
De preek van deze week is een bekend verhaal, wat velen zullen kennen. Maar toch opnieuw met die dringende boodschap, de wil van God doen waardoor er vergeving van zonde is.
Wij mensen kunnen dit niet alleen, het helpt niet wanneer we een paar vijgenbladen aan elkaar rijgen of wanneer we offeren wat wij denken dat goed is, God heeft ons zijn plan uitgelegd in Zijn woord.
"Alle mensen hebben gezondigd en missen daardoor Gods nabijheid. Maar God is zo goed en vergevend hen weer aan te nemen - zonder dat het hun iets kost en zonder dat zij het hebben verdiend - omdat Jezus Christus hen uit de greep van de zonde heeft bevrijd. God heeft Christus Jezus gegeven als verzoeningsoffer. Door zijn bloed zal de mens, wanneer hij gelooft, Gods rechtvaardigheid ontdekken. God heeft namelijk de zonden die eerder gepleegd waren, verdragen om uiteindelijk - in deze tijd - te laten zien hoe rechtvaardig Hij is." (Hebreeën 3:23-25)
Welke keuze maken wij?
Weten wijzelf hoe we van onze schuld kunnen afkomen?
Zijn we groot genoeg om onze eigen boontjes te doppen?
Misschien denken we zelfs dat het niet nodig is om gereinigd te worden?
Of erkennen we dat we zondaars zijn - en vertrouwen we God - en Zijn Woord, - zijn plan, - Zijn Zoon.
Geloven we in het offer van onze Here Jezus, - geloven we, - aanvaarden we - het bloed dat Jezus liet vloeien voor onze zonden.
Onze zonden heeft Hij gedragen aan het kruis, daar heeft zijn bloed gevloeid en heeft Hij onze zonden weggeworpen in het diepst van de zee.
Amen